برای مرتضی اصلاحچی

از وبلاگ میثم قهوه چیان: نوشتن در باره اش سخت است واژه ها نمي توانند توصيف اش كنند چه با اين كار به بندش مي كشند و هيچ بندي نمي توانست او را ببندد. مرتضي اصلاحچي دوست و همكلاسي ام كه از سال 81 شرف دوست بودن با او را دارم. دوستان زيادي دارد از هر طيفي و عقيده اي و با همه راحت است و همه با او.

18 تير در دفتر ادوار تحكيم وحدت بود كه گرفتندش بي هيچ گناهي تنها به اين خاطر كه به سياست پرداخته يا نه تنها به اين خاطر كه با ظلم هاي رفته مخالف بود. در دانشگاه هم اذيتش مي كردند به اين بهانه كه دانشگاه را ناآرام كرده. اما من فكر مي كنم اگر او و دستانش نبودند دانشگاه تفاوتي با پادگان نمي كرد و نيز اگر او و مانند های او در جامعه سياسي نبودند ايران فرقي با چين نداشت.

فراتر از خود بود. فراتر از خانواده اش فراتر از همسرش. تلاش هايش در راستاي برابري و آزادي مسالمت آميز بود اما برخورد با او نامسالمت آميز و كينه جويانه. خواب تاريك انديشان را بد بر هم زده بود. از افق نياز هاي خود فراتر را مي ديد و خانواده اش مدام نگرانش بودند. نكن مرتضی، نرو مرتضي اما او مي رفت و فرياد مي زد چرا كه متعلق به خود نبود. آرمانش او را در راه تحقق خويش استخدام كرده بود. و او در صرف ماده نمانده بود او به حوزه ي روح هم تعلق داشت. روح آزادي خواهي روح حق طلبي و همين فراتر از خود بودن برايش گران تمام شد. زنداني اش كردند  غافل از اين كه مرتضي را نمي توان زنداني كرد و همين طور ديگران همراهش را آنها در عين حال كه خود بودند در دل ديگراني كه برايشان بودند تكثير شده بودند. مرتضي فراتر از خود بود.

آزادي ات را از خدا مي خواهم چون دوستت دارم. چون روزهاي شادي را با تو سپري كرده بودم. چون با تو دعوا كرده ام. و چون تو را تحسين مي كنم. مردي فراتر از خود. با ايماني به سختي آهن و با قلب به گرمي خورشيد. راهت پاينده خواهد بود و پيروزي نزديك است و آزادي ات نيز.