بیانیه دانشجویان کرد دانشگاه علامه طباطبایی

ئيمه روله ي ره‌نگي سور و شورشين

سه‌يري كه‌ن خويناويه رابردومان

(ما فرزند رنگ سرخ و انقلابيم     بنگريد كه خون آگين است گذشته مان)

دانشگاه از همان ابتدا سنگر برابري و آزادي خواهي، ظلم ستيزي و مقاومت بوده و هيچ گاه مطيع و مجيز اربابان قدرت نبوده است.نهاد دانشگاه، بالاخص در ايران، در طول تاريخ خود بستر و آوردگاه مبارزان نستوه راه برابري و آزادي بوده وشايد همين است كه تنها در ايران، روز سركوب دانشگاهيان را نماد و روز دانشجو ناميده اند.

اما امسال در شرايطي 16 آذز ديگري را گذرانديم كه بيش 40 دانشجو در زندان هاي كشور از تحصيل محروم هستند؛ پنج ماه از ربودن صباح نصري و هدايت غزالي توسط نيروهاي امنيتي در شهرهاي كردستان مي گذرد و اين دو دانشجوي دانشگاههاي تهران، ماه هاست كه بدون تفهيم اتهام، ملاقات، اطلاع از محل نگهداري و حتي گفتگو با خانواده هايشان، دربندند و هيچ نهادي پاسخگو نيست و وزارت علوم هم تنها به سلب مسئوليت اكتفا كرده است؛ تنها به بهانه برگزاري برنامه اي به مناسبت روز دانشجو بيش از 25 نفر از دانشجويان به اسم اخلالگر! به زندان برده مي شوند؛ ياسر گلي، آسو صالح، مسعود كردپور و ده ها دانشجوي ديگر دانشگاه كردستان به زندان محكوم مي شوند و در بدعتي تازه، جمع زيادي از دانشجويان دانشگاه سنندج، با احكام سنگين محروميت از تحصيل مواجه شده و به دانشگاه هايي در شهرهاي دوردست تبعيد مي شوند.

روز دانشجو را در حالي در دانشكده هاي ارتباطات و روزنامه نگاري جشن گرفتند كه بيش از 10 روزنامه نگار در زندانند و روزنامه نگار كرد، عدنان حسن پور، به مرگ محكوم شده و روزنامه نگاران ديگر كرد همچون هيوا بوتيمار، اجلال قوامي، محمد صديق كبودوند و... به بهانه هاي واهي راهي زندان شده اند.

چندي است 16 اذرهائي متفاوت بر جامعه دانشگاهي ايران مي گذرد.

دولت نهم محدوديت ها و خفقان بيشتري را با خود براي دانشگاه به همراه آورده و فضاي دانشگاه، به اشكال مختلف بيش از پيش حراستي شده و اعمال محدوديت هاي گوناگون هر نوع آزدي آكادميك را زير پا له مي كند.

تصفيه ها از اساتيد دگر انديش شروع شده و اكنون به دانشجويان منتقد رياست دانشگاهها رسيده است! ديگر خبري از تشكيل كلاس هاي آموزش زبان كردي، آذري و... نيست و كليه كانون هاي فرهنگي و هنري تعطيل شده اند. انجمن هاي اسلامي برچيده شده و انتخابات شوراهاي صنفي و انجمن هاي علمي برگزار نمي شود. دانشجوها به بهانه هايي همچون پوشش به كميته هاي انضباطي كشانده شده و از تحصيل محروم مي شوند. دانشجو با كوچك ترين اعتراضي از دانشگاه بيرون رانده مي شود، اكنون بيش از 350 دانشجو در سال تحصيلي جاري از تحصيل محروم بوده و يا به دانشگاه ممنوع الورود شده اند و ده ها دانشجو با شكايت مسوولان دانشگاه به دادگاههاي انقلاب احضار شده اند. اما از آنجايي كه دانشگاه و دانشجو هيچ مصلحتي را فراتر از برابري و آزادي و حقوق خود نمي داند و نمي پذيرد، دانشجويان به مرگ ايستاده تن داده و لحظه اي قد خم نمي كنند.

اكنون ما دانشجويان كرد در كنار ديگر همسنگرانمان با احترام به لزوم وجود تكثر در يك جامعه مدني پويا، همبستگي خود را با دانشجويان دربند و محروم شده از تحصيل اعلام كرده و تا دانشگاهي كردن دانش گاه، اين سنگر را رها نمي كنيم.

جمعي از دانشجويان كرد دانشگاه علامه طباطبايي تهران